شاید اگه من ُ ببینی دیگه نشناسیم

آخه من خیلی فرق کردم

مادر میگه: " مرد شدی "

شاید بس که از دیدن جای خالیت  " درد " کشیدم

شایدم این ُ میگه که یادم بره یک قدم به مرگ نزدیکتر شدم

□

این ترانه رو خوب یادته

این ترانه رو خوب یادمه

هنوز هم با همون موسیقی ِ من درآوردی و به همون فالشی با خودم می خونمش

هر لحظه ای که دلم هوای نفس هات ُ داره

همین که چشم هام رو میبندم و آروم آروم زمزمه ت میکنم و غرق خیال تو میشم از سرمم زیادیه

برای منی که دیگه کاری به کار دنیا ندارم

                                                        همین بسه

همین ترس ِ پنهونی ِ عاشقونه

همین حال ِ خوبی که جنس جنونه

همین لحظه های خوش ِ دیدن ِ تو

همین فرصت ناب ِ بوسیدن ِ تو

تموم ِ وجود ِ من ِ بی قراره

منی که به جادوی ِ چشمات دچارم

واسه لمس ِ آغوش امنت یه عمره

تو این کنج تنهایی چشم انتظارم

یه عمره فقط لحظه هام ُ شمردم

که جفت  دل بی پناهم  تو باشی

تو تعبیر رویای ِ این عشق ِ پاکی

می میرم اگه از جنونم جدا شی

تو گوشم بگو تکیه گاهم می مونی

تو این کهنه کابوس ِ بی همزبونی

همین بسه وقتی نشستی کنارم

تا دلبستگیم ُ تو چشمام بخونی

می دونم تو هم مث من  بی بهونه

دوسم داری و تا همیشه باهامی

رفیقم می مونی و تا آخر ِ خط

شریک تموم ِ غم و غصه هامی

□ 

همین ترس ِ پنهونی ِ عاشقونه

همین حال ِ خوبی که جنس جنونه

همین لرزه های دل سر به زیرم

همینکه تو آغوشت آروم بگیرم  

                                        تموم ِ وجود من ِ بی قراره ...

گناه آدم رو خود من گردن میگیرم

اگه حوای همیشگیم  تو  باشی

اگر چه سهم دیگرونی

                        اما

                        همین بسه که از دور می بینمت

                                    همین بسه که می بینم  خوشبخت ترینی

                                                                                حتی بدون " من "

□

مثل هر ثانیه ی تنهاییم " از دور می بوسمت "

کار خدا رو چه دیدی ؟!

 شاید یه روزی ، " یه جایی اون ور ِ این همیشه ی لعنتی" بدون هیچ ترسی دستهات ُ بگیرم

                                                                                                   شاید ...

□

این جا هیش کی باور نداره  که یه روزی بودی

هیش کی باورش نمیشه که  جات خالیه

اصلا همه منکر بودن تو میشن  

اما نه !

من یکی نمی تونم از کسی پنهونت کنم

نمی تونم کافر بشم به این حقیقت که از عطر نفس گیر تو به عشق مومن شدم

همه ی شهر به غیر از تو " من ِ رسوا " رو خوب میشناسن

 اما دیوونگی هام ُ انکار میکنن

□

   مثل هر ثانیه ی دلتنگیم " دلخوش دیدنت از دورم "

                                                     اگر چه سهم دیگرونی

                                                                              اگر چه محاله به تو رسیدن                          

 علی قزل سفلو

 ۱۸/دی / ۸۸          

از همه ی روزایی که تو تقویم عمر مه ، امروز  غریب ترینه

24 سال پیش ، تو یه صبح پاییزی که آسمون بغض کرده بود خدا من ُ به پدرم و مادرم داد

یا بهتره بگم " خدا پدر و مادرم " رو به من داد ...

پدری و مادری که می دونم که هیش وقت  لیاقت داشتنشون رو نداشتم و ندارم ...

دلم برای خودم تنگ شده

دلم برای "بهار" تنگ شده

دلم برای نخل های سوخته ی زادگاهم تنگ شده

دلم برای بوسیدن دستهای مادرم تنگ شده

دلم برای گریه های زیر درخت گردو تنگ شده

دلم گریه می خواد

                 دلم گریه می خواد

                                دلم گریه می خواد

                                                   دلم گریه می خواد                            

                                                                            دلم گریه می خواد

 قد ّ ِ تموم این سال هایی که بودی نبودم   

قدّ ِ همه ی این  روزهایی که نیستی و هستم

به اندازه ی تک تک ثانیه های دلگیر این  بیست و چهار  قرن تنهایی که در غیبت تو گذشت 

برای منی که همه ی روزای سال فقط " دوشنبه " س امروز از تموم روزها ی تقویم غمگین تره

من به همه ی روزها و هفته ها و ماه های سال بد بینم

اما امروز یه روز دیگه س

"پنجشنبه " ای که من لباسی از " دوشنبه " به تنش می پوشونم

اصلا تقویم من فقط " دوشنبه " داره

ترانه ای که " فقط" برای صدای خودم ساختمش

با همون موسیقی دلگیر گریه های گاه و بی گاهم میخونمش

هنوزبرای تنظیم موسیقیش با خودم کنار نیومدم  اما تو این فکرم که به همین زودیا یه کاری براش کنم ...

نمي شه

به تنهایی های  " مادرم ماهرخ بانو " - دلشوره های " خواهرم پاییز " - مهربونی های " دخترخاله بهار" 

وقتي دنياي غريب آرزوهام

هنوزم مث توقصه ها كوچيكه

كف دستم پُره از خط جريمه

كه ازش آتيش مي باره چيكه چيكه

وقتي پر پر مي زنه هنوز دل من

براي شكستن شيشه ي خونه

واسه آروم شدنم راهي ندارم

غير گريه كردناي بچه گونه...

 مگه ميشه به كسي بگم كه عاشقت شدم؟!

مگه ميشه به كسي دل بدم از رو سادگي؟!

واسه ي حتي يه بارم دل بی قرارم ُ

مگه ميشه خوش كنم به اين دو روز زندگي؟!

روزاي تلخم ُ بي حوصله ي عشق

توي اضطراب فردا ميگذرونم

تا كه فردا برسه جنون می گیرم

كي مي دونه كه به لب مي رسه جونم؟!

به خدا  وقتي مي بينم كوله بارم

پره داغ خواستني هاي محاله 

همه ي دار و ندار ِ عمر پوچم

حتي كمتراز يه مشت فكر و خياله ...

 مگه میشه درد ِ تو سینم ُ با کسی بگم؟!  

مگه میشه غصه هام ُ با كسي  قسمت كنم ؟!

شکل آدمايي كه هميشه مي بينمشون

مگه میتونم  به آغوش - همه-  عادت كنم ؟!

 زمستون  ِ هشتاد و پنج

سه شنبه ی بارونی  ِ رشت

ترانه هام دارن یکی پشت هم  قد می کشن

           اما من از همیشه ی تنهاییم تا هنوز کودکیم رو دو دستی چسبیدم و رهاش نمیکنم

آخ که یادم نیست بچگی هام ُ  تو کدوم فصل تقویم و تو کدوم کوچ ناگهانی جا گذاشتم

کاش می شد برگردم به اون روزها حتی اگه شده برای چند لحظه

بعدش دیگه هیچ آرزویی ندارم ...

آخ که دلم برای روزای بچگیم تنگ شده

برای مرغابی کوچولویی که یه عالمه باهاش عکس یادگاری دارم

حیفم اومد این عکس ها رو به فراموشی بسپرم یا این که تنهایی از دیدنشون لذت ببرم

" علی قزل سفلو "   سال ۱۳۶۴ - آبادان  

روزهایی که هنوز " پدرم "  همدست دلخوشی های کودکانه ی من بود ...

پاییز فصل شروع و پایان زندگی تلخ و شیرین منه

فصلی که در آخرین روزهاش

     متولد شدم

          عاشق شدم

                  شکستم

                           تکیدم

و ای کاش فصل مرگ من هم همین فصل پر از حادثه باشه ...

از پنجره ی چوبی اتاقم که به کوچه ی برگ فرش شده ی رو به دریاچه ی قدیمی نگاه میکنم یک لحظه همه ی زخم هام سر وا میکنن

و تازه یادم میفته که چه قدر تنهام 

اون قده تنهام که حتی شونه ی مهربونی نیست تا بغض واره های سال خورده ی محبوس               تو  سینه م رو بهش بسپارم و از حال و هوای نفس گیر راحت بشم ... 

پاییز برای فصل یادآوری همه ی آرزوهای محال بر بار رفته ی روزهای سیاه و سپید زندگیمه پاییز فصل منه

                  فصل شروع و پایان زندگی تلخ و شیرینم

دوباره  فصل غروب ِ نگاه تو - پاییز -

دوباره وسوسه هاي شبونه ي گريه

نفس نفس من و هر آيه از خيال تو

دوباره خاطره ی توبهونه ي گريه

هجوم ثانيه هاي غريب تنهايي

كشيده طرح جنونُ تو قابي از حسرت

چه تلخه-  قصه ي تقدير ِ اين من ِ بي تو-

چه تلخه اين همه دلتنگي از غم غربت

برای خوندن ازاسمت هميشه كم بودم

ولي هنوز پره بغضه به يادت  آوازم

تو حسرت تو رو دیدن یه عمره می سوزم

يه عمره بي كس و تنها با گريه می سازم

هميشه منتظرم - هرغروب پاييزي-

براي لحظه ي خوب به من رسيدن ِ تو

چه آرزوي محال هميشه بر بادي

كه دل خوشم به هواي دوباره ديدن تو

  گنبد کاووس

 هیجده 

 آبان

هشتاد و هشت

کاش می شد بدونم لحظه ی آخری که "یا علی" گفتی و شکل یه پرستو دل به کوچ دادی ، پشت پرده ی نادیدنی ِ حقیقت چی دیدی و دل به چیدن کدوم ستاره بستی که از همه ی اهل دنیا رو گرفتی و پا به پای خدای خودت به نا کجا آبادی که بهش میگن " بهشت"   سفر کردی

کاش می شد بدونم اون لحظه ی آخر

پشت پرده ی  ندیده ها  چی دیدی؟!

دل به چیدن ِ کدوم ستاره بستی؟!

که از این زمین خاکی پر کشیدی

از کدوم چشمه جاوید حقیقت

واسه دیدار خدا وضو گرفتی

یا علی گفتی و شکل یه پرستو

از تموم اهل دنیا رو گرفتی

رفتی و گذاشتی تا ابد بمونه

داغ دیدن دوباره ت روی قلبم

اما انگار زخم کوچ عاشقانه ت

یادگاری مونده تو پستوی قلبم

هنوزم  بغض نفسگیر  ِ شبونه م

متبرکه به اسم گل نشونت

مومنم به این که - هر ثانیه ی عشق-

آبرو گرفته از حرمت خونت

با همین لهجه ی پاپتی ِ شعرم

که نه خوابه نه خیاله نه یه وهمه

می نویسم از عروج عارفانه ت

بذار  این ُ همه ی دنیا بفهمه

 پای ایثار تو بوده اگه خونه

دست ِ نامحرم ِ دشمنم نیُفتاد

می تپه به یاد ِ تو نبض شهادت

تو رگ این خاک تا قیامت آزاد

می نویسم درد مظلومیتت رُ

روی هر کتیبه و تو هر کتابی

تویی که تا آخرین صفحه ی تاریخ

مث لمس یه معما بی جوابی

هنوزم  بغض نفسگیر  ِ شبونه م

متبرکه به اسم گل نشونت

مومنم به این که - هر ثانیه ی عشق-

آبرو گرفته از حرمت خونت

 □□□

 من بلد نیستم برای ترانه م " پی نوشت " بنویسم ...

فقط این رو بگم که نه خواستم " شعر " بگم و نه خواستم  " شعار" بدم

درد دل خودم بود

درست مثل اولین پست وبلاگم

زندگی من گره کوری با جنگ خورده و البته درک این موضوع برای هر کسی آسون نیست

□□

تو این گذار از زندگیم که روزهای سیاهی رو دارم تجربه میکنم میخوام وبلاگم زنده باشه

برای علی قزل سفلو ی خسته دعا میکنم که طاقت بیاره و خودش رو پیش هجوم سرنوشت نبازه

□

همین ...

وقتی تو نباشی

من به من مشکوکم

به هر گل ، به هر سایه روشن مشکوکم

مشکوکم !

به اشک کبوتر مشکوکم

مشکوکم !

به خواب خاکستر مشکوکم

ترسم نیست- بی تردید -  از جاده از سایه

تاریک تاریکم ...

من از من میترسم

من از سایه های شب ِ بی رفیقی

من از نا رفیقانه مردن می ترسم

می ترسم ...

ایرج جنتی عطایی

دلتنگ نیومدن روزهایی هستم که میدونم تا ابد نمی یان

اگه بگم از زندگی خسته م بغضم بوی شعار میگیره

ولی واقعا خسته م

.

.

دوباره ابر بغضم داره سرمي ره از اشك

چه قد حیف اینجا نیستی روشونه ت سر بذارم! 

یه عمره دوری از من ولی ای کاش بدونی

که هر ثانیه بی تو هوای  گریه  دارم

نبین آروم گرفته م تو این زندون ِ حسرت

که قلبم کوه  ِ درده اگه طاقت میارم

تو فصل تلخ دوریت عذابه زنده موندن

کی غیر از تو می فهمه چه تلخه روزگارم ؟!

چه بی سوسوی چشمات ستاره بی صدا سوخت

چه سوت و کوره بی تو شب ِ تیره وُ  تارم

□

آخه تا کی جدایی دلم افتاده از پا

بیا برگرد عزیزم تمومه بی تو کارم

بیا برگرد عزیزم من ِ دیوونه این جا

دارم میمیرم اما هنوز چشم انتظارم 

تا بر گردی به خوابم مث لمس یه رویا

بخونم تو نگاهت  که -  میمونی کنارم -      

                                                           بیا برگرد عزیزم

                                                                       هنوز چشم انتظارم ...

شنبه

بیست و چهارم / امرداد / ۱۳۸۸

 گنبد کاووس

دل میسپرم

 به تقدیری که -خدا- با دست خودش

                          با تو برام رقم زده جفت تنهایی من  

                                           از همیشه تا هنوز  ِ دلتنگیم

                                                                بی تو تبعیدم به این تنهایی ... 

همیشه آخرین لحظه به دادم رسیدی

لبه ی تیغه ی غفلتم  و قبل از این که بخوام پرت بشم تو دامن سقوط دستم ُ گرفتی و ناجی من شدی

چشمام ُ می بندم تا از شرم رو شدن دستم پیش تو آب نشم

به اسمت قسم که سایه ای غیر خودت روی سرم نیست

تنهام نذار

همین و بس

□□□

تو یک عمره کنارم بودی اما

من ِ غافل نفهمیدم که هستی

نخواستم وا کنم چشم دلم ر ُ

چه کابوسی ...

                - نمی دیدم که هستی -

نمی دیدم هوام ُ داری از دور

آخه روحم از عشقت بی خبر بود

صدام کردی و نشنیدم صدات ُ

دل گمراه من انگار کر بود

همیشه لحظه ی آخر تو بودی

که بی منت خریدی آبروم ُ

گرفتی دست ِ خالیم ُ اگر چه

می تونستی زمین بندازی روم ُ

می تونستی ولی رسوام نکردی

 یه  عمره پیش چشمت رو سیاهم

نذاشتی جز خودت هیشکی بفهمه

چه قد سنگین شده بار ِ گناهم

□

چه خوبه اشک من یادم میاره

بازم  قول و قرار بندگیم ُ

 نمیگم اما بی پرده  میخونی

رو پیشونی  ِ من  شرمندگیم ُ

پشیمونیم ُ می بینی تو چشمام

که لبریز از یه بغض بی اراده س                                            

برای تو که بخشنده ترینی

گذشتن از گناهم خیلی ساده س

همیشه لحظه ی آخر تو بودی

که بی منت خریدی آبروم ُ

گرفتی دست ِ خالیم ُ اگر چه

می تونستی زمین بندازی روم ُ

• "شیدایی " تجربه ای  دلی بود که نت به نت ، همآوای  بغض 40 ساله ی سه تار ِ  خانم " گل بانو اصفهان پور" نوشتم .

حس و حالش نیمه ی گم شده ی حال و هوای این روزای خودمه

این روزا که احساس میکنم خیلی از اصل ِ خودم دور افتادم

احساس غریبی از تنهایی همبستر شب زنده داری هام شده

شکل بغضی که به حنجره م چنگ انداخته و راه فریاد زدنم رو بسته

هر شب برای پیدا شدن خودم دعا میکنم

دور از منی و دیریست درگوشه ی این عزلت

از دیده به جای اشک خونآبه ی غم جاری ست

یک لحظه قرارم نیست خاموشم اگر از درد

این شرح پریشانی از داغ تو تکراری ست

 

آتش زده برجانم سوز تب اين هجران

بردار حجابت را محبوبه ي پنهانم 

در اين شب وا نفسا- من- گم شده ام در خويش

از باده ی وصل خود- یک قطره - بنوشانم

 

در حسرت دیدارت عمری پرم از افسوس

معروف ِ به شیدایی سرگشته و مجنونم

يك گوشه ي چشم توشوریدگی ام را بس

تا پرده براندازم از راز دل خونم

 

دل از تو نمیگیرم در مستی و هوشیاری

هر لحظه خیال من با یاد تو پیوسته

از خاطر جان سوزت غافل نتوانم شد 

ذکرت همه دم گویم حتی به لب بسته 

 

کلام : علی قزل سفلو

بر اساس ملودی از : سیده سمانه  نقوی راد

کمانچه : دکتر کامران پرتوی

سه تار : گل بانو  اصفهان پور

عود : سید مرتضی موسوی رحیم آبادی

• " محمد نجفی " غزل سرای توانایی که متولد و ساکن گنبد کاووس و هم خاطره ی گذار کودکی ِ من به جوونیمه  یه خلوتی برای خودش دست و پا کرده به اسم " این غزل را نده از دست "

برای همه ی دوستانی که در غزل کلاسیک دستی دارند دیدن این وبلاگ مجال ِ درگیر شدن با تفکرات

 محمد نجفی عزیزه

_{http://shartegonah.blogfa.com/}

خاطرات تلخ روزهايي غربت نشيني منه ...

 بي قرار                                                                                                            

دوباره سر خط به رسم هميشه/ من وبغض ِ بارونيه پشت شيشه

تو شب خوني اشك و بيداري ِماه/ نفس مي زنم تا پريشوني  آه

تو رو نقطه چين مينويسم عزيزم / تو سر گيجه ي خاطره هاي مبهم

تو رو مي نويسم روي قلب  ديوار / تو قاب غزل سوز و بي رحم تكرار

تو كه  بي ستاره كنارم شكستي/ شبو با نگاهت برام آينه بستي

كنار من و هق هق دوري من/ نشستي و خوندي  از عشق و رسيدن

مي گفتي اسير تب  سر نوشتي/ واسم غصه ها تو ترانه نوشتي

نوشتي از اجبار و هي گريه كردي/ اگه زنده  موندي  يروز بر مي گردي                                          

 تو رفتي و من بي تو از من بريدم

چه تلخ و تكيده به پايان  رسيدم

چشام بي تماشا گره خورده تا دور/ تا سوسوي محو لب جاده ي نور

كه شايد بيايي دوباره ببينم/ تو آغوش گرم ِ تو عاشق ترينم

جوونه زده رو تن پير ِ تقويم/ روزاي غم و حسرت وصبر وتسليم

روزايي كه از شك ، تو دلشوره مردن/  من و  لحظه ها م ُبه فردا سپردن

مي دونم كه فردا مياد و نمياي/ ميدونم من ُ بيشتر ازاين نميخواي

نمي دونم ، انگار كه عمريه خوابم/ چرا بر نگشتي هنوز بي جوابم

تو رفتي و من بي تو از من بريدم

چه تلخ و تكيده به پايان  رسيدم

ترانه سرا:‌علي قزل سفلو

بر اساس ملودي از " شهروز گلشاهي راد "

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

به زودی کوچ خواهم کرد از

بی تو تبعیدم به این تنهایی (http://lyrics63.blogfa.com)

به این وبلاگ